Mostrando entradas con la etiqueta viutat. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta viutat. Mostrar todas las entradas

sábado, 12 de septiembre de 2026

Vil, Vilh, Vilmen, Viltat, Viutat, Vilatge, Vilhura, Vileza - Sobrevil

Vil, Vilh, adj., lat. vilis, vil, bas, méprisable.
Sias humils e non vils. V. de S. Honorat.
Sois modeste et non vil.
- En parlant du bas prix des marchandises.
Compron al plus vil pretz que podon. V. et Vert., fol. 17.
(chap. Compren al mes vil preu que poden; al preu mes baix.)

Ignacio Sorolla Vidal, Natxo Sorolla Vidal; Sias humils e non vils. V. de S. Honorat.

Ils achètent au plus vil prix qu'ils peuvent.
Fig. Amors es cara, et ieu soi vils.
Guillaume de Cabestaing: Er vey que.
Amour est précieux, et je suis vil.
- Ordinaire, commun, à la portée de tous.
Leu chansoneta e vilh.
Giraud de Borneil: Leu chansoneta.
Chansonnette légère et commune.
En rima vil e plana.
Rambaud d'Orange: A mon vers. 
En rime commune et simple.
- Vite, rapide, léger.
Vils plus que cabrol ni sers.
Giraud de Borneil: Quan lo freitz.
Rapide plus que chevreuil et cerf.
Loc. Tal ren ten hom vil, qu' es prezans.
G. Faidit: Tant ai sufert.
Telle chose on tient (pour) vile, qui est ayant du prix.
Adv. comp. Mos bos digs non esvila,
N' ieu no los dic en vil.
Mes bons propos elle n'avilit pas, et je ne les dis pas par mépris.
Elha m respos tost e vil,
Cossi fos dona de castelh.
Guillaume d'Autpoul: L' autr' ier.
Elle me répondit tôt et vite, comme si elle fût dame de château.
CAT. ESP. PORT. Vil. IT. Vile. (chap. Vil, vils. Dona de castelh o castell o château es igual castellana com catalana.)

La rosada del matí, rosades; châtelain, catalán, català, catalá, catalan, castell, castellán, castellano, castlà, castla,

2. Vilmen, adv., vilement, bassement.
Vilmen, ses tot dever.
G. Riquier: El nom de.
Vilement, sans aucun devoir.
Prov. Qui ama vilmen si eis vilzis.
Guillaume de Montagnagout: Non an.
Qui aime vilement s'avilit lui-même.
ANC. FR.
Le tirèrent arrière plus vilment d'un garçon.
Roman de..., Bibl. du R., Ms. 7188.
CAT. Vilment. ESP. PORT. IT. Vilmente. (chap. Vilmen.)

3. Viltat, Viutat, s. f., lat. vilitatem, bassesse, indignité, grossièreté.
Perdet per viutat l' ardimen e la forsa. V. de Bertrand de Born.
Il perdit par bassesse la hardiesse et la force.
Non dissesses folia ni viutat. 
G. Rainols d'Apt: Auzir cugei.
Que vous ne dissiez folie ni grossièreté.
- Abondance, avilissement, en parlant du bas prix des choses.
Assatz es viltatz
De condugz e de blatz.
P. Cardinal: Selh jorn.
Il est assez avilissement de vivres et de blés.
Fig. De razo atruep mout gran viutat.
Folquet de Romans: Quan lo dous.
De raison je trouve moult grand avilissement.
Prov. Anc grans viutat no fo dieutatz.
T. de Lignaure et de Giraud de Borneil: Ara m platz.
Oncques grande abondance ne fut richesse.
ANC. CAT. Viltat. IT. Viltà, viltate, viltade. (chap. Vildat, vildats; vilesa, vileses; baixesa, baixeses; indignidat, indignidats; grossería, grosseríes; villanía, villaníes.)

4. Vilatge, s. m., vilenie, grossièreté.
Molt fara gran vilatge, s' el m' evais. Roman de Gerard de Rossillon, fol. 4.
Il fera moult grande vilenie, s'il m'attaque.
ANC. FR. 
Sire, por Dieu merci, trop m'avez en viltage. Romancero françois, p. 23.

5. Vilhura, s. f., bassesse, mépris.
Dona, ges vilhura
Non ai. 
G. Riquier: D' Astarac.
Dame, point de mépris je n'ai.

6. Vileza, s. f., bassesse, avilissement, opprobre.
Peccat de luxuria, e neys contra natura, que es gran vileza.
V. et Vert., fol. 91.
Péché de luxure, et même contre nature, qui est grand avilissement.
Loc. So tenian a gran vileza. V. de S. Honorat.
Ils tenaient cela à grand avilissement.
CAT. Vilesa. ESP. PORT. Vileza. IT. Vilezza. (chap. Vilesa, vileses. No confondre o confundí en Vileda.)

Puigdemont, Vileda I de Cataluña

7. Vilzimen, s. m., avilissement.
Darai tals dos c' al sobrier vilzimen,
Que pretz a pres, done restauramen.
T. de G. Riquier et d'Henri: Senh' En Enric.
Je donnerai tels dons de manière qu'à l'extrême avilissement, que le mérite a pris, je donne restauration.
Adv. comp. A deshonor viven,
Ditz hom, per vilzimen.
G. Riquier: El nom del.
A déshonneur ils vivent, dit-on, par avilissement.

8. Vilzir, Veuzir, v., avilir, abaisser, ravaler.
Eu, per ver, vey dregz delir,
E merces e pretz veuzir.
G. Anelier de Toulouse: Ar farai.
Pour vrai, je vois détruire droit, et merci et mérite avilir.
Part. pas. Es punitz e damnatz
E vilzitz pels peccatz
D' alcu son ancessor.
Nat de Mons: Al bon rey.
Est puni et condamné et avili pour les péchés d'aucun son ancêtre.
IT. Vilire. 

9. Vilificar, v., avilir.
Mot se vilifica qui servis a tan vil senhor, co es son ventre.
V. et Vert., fol. 101.
Moult s'avilit qui sert à si vil seigneur, comme est son ventre.
PORT. Vilificar. IT. Vilificare.

10. Viltenensa, s. f., mépris, opprobre, dédain.
En viltenensa
An tot bon pretz mes.
B. Arnaud de Montcuc: Er can li.
En mépris ils ont tout bon mérite mis.
ANC. FR. Por nos soffri assez viltance. Fabl. et cont. anc., t. I, p. 281.
ANC. ESP. Viltanza.

11. Viltener, v., tenir à mépris, avilir, mépriser.
No us o pogron blasmar ni viltener. 
Aimeri de Peguilain: Destreitz cochatz.
Ne vous le purent reprocher ni tenir à mépris.
Part. pas. Er es tant viltengut sai
E blasmat.
G. Riquier: Qui m disses.
Maintenant il est tant méprisé ici et blâmé.

12. Avilament, Anveliamen, s. m., avilissement.
Aqui fo dels Judeus tan gran avilamentz.
Pierre de Corbiac: El nom de.
Là fut des Juifs si grand avilissement.
Un manuscrit porte anveliamens.
ANC. FR.
Che seroit grant reproche et grant avillement.
Poëme d'Hugues Capet, fol. 15.

13. Avilir, Avilsir, Aveuzir, v., avilir, outrager, abaisser, s'avilir.
Qui ten car so que l' avilis.
Arnaud de Marueil: Cui que.
Qui tient cher ce qui l'avilit.
Fig. Intelligencia de Sainta Escriptura avilsira, si fos aperta a toz.
Trad. de Bède, fol. 37.
L'intelligence de la Sainte-Écriture s'avilirait, si elle était ouverte à tous.
So don lurs poders s' avil.
R. Vidal de Bezaudun: Entr' el taur.
Ce dont leur pouvoir s'avilit.
Part. pas. Per que m tenc per avilit.
B. Martin: Companho.
C'est pourquoi je me tins pour avili.
ANC. CAT. Avilir. IT. Avvilire.

14. Avilar, v., avilir.
Ben deu sos pretz asordeiar 
Et avilar a quada mes.
Marcabrus: Cortezamens.
Elle doit bien ses mérites souiller et avilir à chaque mois.
Part. pas. Fon proessa mantenguda,... 
Mas aras l' an avilada 
Duc e rei et emperaire.
Marcabrus: Al son. Var.
Prouesse fut maintenue,... mais maintenant l'ont avilie ducs et rois et empereurs.
ANC. FR. Qu'il aidast à la Terre-Sainte
Que gent sarrazinoize avile.
G. Guiart, t. II, p. 50.
La roine mout avila.
Nouv. rec. de fabl. et cont. anc., t. I, p. 271.
Aviler la dignité des dons de Dieu. Œuvres d'Alain Chartier, p. 371.
Ils s'estoient ainsi abbaissez et avilez que d'aller faire la cour aux barbares.
Amyot, Trad. de Plutarque. Vie de Lysandre.
ANC. CAT. ANC. ESP. Avilar. IT. Avvilare. (chap. Avilá, avilás; avilí, avilís.)

15. Esvilar, v., avilir, abaisser.
Mos bos digs non esvila,
N' ieu no los dic en vil.
Raimond de Miraval: Aissi m.
Mes bons propos elle n'avilit pas, et je ne les dis pas par mépris.

16. Envelzir, Envilezir, Envilizir, v., avilir, outrager.
Ja tan fort no 'l sabrai envelzir
Que 'l vill baron messongier deslial.
Durand de Carpentras: Un sirventes.
Jamais si fort je ne saurai l'avilir que les vils barons menteurs déloyaux.
Per so que la costuma de las armas no se envilizisca. V. et Vert., fol. 102.
Pour cela que la coutume des armes ne s'avilisse pas.
Hom que sa lauzor declara,
L' envilezish.
Leys d'amors, fol. 119.
L'homme qui sa louange proclame, l'avilit.
ESP. PORT. Envilecer.

17. Envilir, Enveillir, v., avilir, outrager.
Part. pas. Sui per lei enveillitz.
Rambaud d'Orange: Brais chans.
Je suis par elle avili.
Ton cors envilit. V. de S. Honorat.
Ton corps avili.
CAT. Envilir. IT. Invilire. (chap. Envilí.)

18. Sobrevil, adj., sur-vil, très vil, extrêmement vil.
En sobrevil servitut. V. et Vert., fol. 58.
En très vile servitude.
(chap. Sobrevil, sobrevils. En sobrevil servitut.)

Artur Quintana i Font, Arturico Quintanilla y Fuentecica; Sobrevil, adj., sur-vil, très vil, extrêmement vil.

martes, 17 de octubre de 2023

XVIII, Quan lo dous temps ven, e vay la freydors,

XVIII.


Quan lo dous temps ven, e vay la freydors,

E de razo atruep mout gran viutat,

Ben dey chantar quar trop n' aurai estat,

Et a m' o tout marrimen e dolors

Que ai, quan vey anar a perdemen

E destruyre sancta crestiantat,

E tot segle vey perdut e torbat,

Per qu' ieu no m puesc dar gran esbaudimen.


Comtes e reys, ducs et emperadors,

E manh baro e mantha poestat

Vey guerreyar per plana voluntat,

E 'ls fortz tolon als frevols lurs honors,

E morrem tug, so sabem veramen;

Doncx laissara quascus sa heretat,

E so qu' aurem de tort e de peccat

Trobarem totz al jorn del jutjamen.


Quan dieus dira: “Selhs qu' an freytz ni calors 

Sufert per mi, ni lur sanc escampat,

E m' an blandit e temsut et amat,

E m' an servit e fag ben et honors,

Aquilh seran ab gaug ses marrimen;

E selhs qu' auran de mi tort e peccat, 

Ses falhimen, que no 'ls er perdonat, 

Cayran lains el foc d' infern arden.”


Adoncs er fag l' ira e 'ls dols e 'ls plors

Quan dieus dira: “Anatz, malaurat,

Ins en infern on seretz turmentat

Per tos temps mais ab pena et ab dolors,

Quar non crezetz qu' ieu sufri greu turmen, 

Mortz fuy per vos, don vos es mal membrat.” 

E poiran dir selhs que morran crozat:

“E nos, senher, mortz per vos eyssamen.” 


Ailas! caitiu, com grieus er la dolors,

E que direm, quan serem ajostat

En cap florit on veyrem clavellat

Dieu en la crotz per totz nos peccadors,

E pel costat nafrat tan malamen,

E de ponhens espinas coronat!

Adoncs volriam quascus aver cobrat

La vera crotz e 'l sieu sanh monimen.


Folquet de Romans.

XVIII, Quan lo dous temps ven, e vay la freydors (Folquet de Romans)

XVIII.

statera romāna, romana, balansa, báscula

Quan lo dous temps ven, e vay la freydors,

E de razo atruep mout gran viutat,

Ben dey chantar quar trop n' aurai estat,

Et a m' o tout marrimen e dolors

Que ai, quan vey anar a perdemen

E destruyre sancta crestiantat,

E tot segle vey perdut e torbat,

Per qu' ieu no m puesc dar gran esbaudimen.


Comtes e reys, ducs et emperadors,

E manh baro e mantha poestat

Vey guerreyar per plana voluntat,

E 'ls fortz tolon als frevols lurs honors,

E morrem tug, so sabem veramen;

Doncx laissara quascus sa heretat,

E so qu' aurem de tort e de peccat

Trobarem totz al jorn del jutjamen.


Quan dieus dira: “Selhs qu' an freytz ni calors 

Sufert per mi, ni lur sanc escampat,

E m' an blandit e temsut et amat,

E m' an servit e fag ben et honors,

Aquilh seran ab gaug ses marrimen;

E selhs qu' auran de mi tort e peccat, 

Ses falhimen, que no 'ls er perdonat, 

Cayran lains el foc d' infern arden.”


Adoncs er fag l' ira e 'ls dols e 'ls plors

Quan dieus dira: “Anatz, malaurat,

Ins en infern on seretz turmentat

Per tos temps mais ab pena et ab dolors,

Quar non crezetz qu' ieu sufri greu turmen, 

Mortz fuy per vos, don vos es mal membrat.” 

E poiran dir selhs que morran crozat:

“E nos, senher, mortz per vos eyssamen.” 


Ailas! caitiu, com grieus er la dolors,

E que direm, quan serem ajostat

En cap florit on veyrem clavellat

Dieu en la crotz per totz nos peccadors,

E pel costat nafrat tan malamen,

E de ponhens espinas coronat!

Adoncs volriam quascus aver cobrat

La vera crotz e 'l sieu sanh monimen.


Folquet de Romans.