Mostrando entradas con la etiqueta Laura. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Laura. Mostrar todas las entradas

domingo, 4 de octubre de 2026

16. Folchetto di Marsiglia, Tan m'abellis l'amoros pessamens

16. Folchetto di Marsiglia. *

Secondo il testo edito dal Raynouard (Choix des poésies originales des Troubadours, III, 149). (Ed. Ramón Guimerá Lorente.)

Testi antichi provenzali, Ernesto Monaci, Ramón Guimerá Lorente, Amazon



que s'es vengutz en mon fin cor assire, 
per que noi pot nuls autres pens caber, 
ni mais negus no m'es dous ni plazens; 
qu'adoncs sui sas quan m'aucizol cossire: 
e fin' amors m'aleuza mon martire, 
quem promet joy, mas trop lom dona len, 
qu'ab bel semblan m'a tengut longamen.
Be sai que tot quan fas es dreitz niens; 
e qu'en puesc mais, s'amors mi vol aucire! 
qu'a escien m'a donat tal voler, 
que ja non er vencutz ni el no vens: 
vencutz si sui, qu'aucir m'an li sospire 
tot suavet, quar de liey cui dezire 
non ai secors, ni d'aillors no l'aten, 
ni d'autr'amor non puesc aver talen.
Bona domna, sius platz, siatz sufrens
dels bes qu'ieus vuel, qu'ieu sui dels mals sufrire; 
e pueis li mal nom poiran dan tener,
ans m'er semblan quels partam engalmens, 
pero sius platz qu'en autra part me vire, 
partetz de vos la beutat el dous rire
el gai solas que m'afolleis mos sen, 
pueis partir m'ai de vos, mon escien.
A totz jorns m'etz plus bel' e plus plazens, 
per qu'ieu vuel mal als huelhs ab queus remire,
quar a mon pro nous pogron anc vezer,
mas a mon dan vos vezon subtilmens. 
mas dans non es, so sai, quar nom n'azire, 
ans me sap bon, pros domna, quan m'albire, 
si m'aucisetz, que nous estara gen, 
quar lo mieus dans vostres er eissamen.
Per so, domna, nous am saviamens, 
qu'a vos sui fis et a mos ops trayre; 
qu'ieus cug prendre e mi no puesc aver, 
ieus cug nozer et a mi sui nozens.
per so nous aus mon cor mostrar ni dire, 
mas a l'esgart podetz mon cor devire:
ar lous cug dir et aras m'en repren,
e port n'als huelhs vergonha et ardimen.
Donal fin cor qu'ieus ai nous puesc tot dire, 
mas per merce so qu'ieu lais per non sen, 
restauratz vos ab bon entendemen.
Trop vos am mais, dona, qu'ieu no sai dire,
e s'ieu anc jorn aic d'autr'amor desire,
no m'en penet, ans vos am per un cen; 
quar ai proat autrui captenemen.
Vas Nems t'en vai, chansos, qui ques n'azire, 
que gaug n'auran, segon lo mieu albire, 
las tres domnas a cui ieu te prezen, 
car elhas tres valon mais d'autras cen.

* Biografia, secondo il testo edito dallo Chabaneau (op. cit. p. 81): 
Folquetz de Marseilla si fo de Marseilla, fils d'un mercadier que fo de Genova, & ac nom sier Amfos; e quant lo paire moric, sil laisset molt ric d'aver. et el entendet en pretz & en valor, e mes se a servir als valens barons & als valens omes & a brigar com lor & a dar & a servir & a venir & anar. e fort fo grazitz & onratz per lo rei Richart e per lo compte Raimon de Tolosa e per en Baral, lo seu seignor de Marseilla. molt trobava ben e molt fo avinenz om de la persona; & entendet se en la moiller del sieu seignor en Baral, e pregava la e fasia sas chansos d'ella. mas anc per precs ni per chansos noi poc trobar merce qu'ella li fezes nuill ben en dreit d'amor; per que totz temps se plaing d'amor en sas chansos. e avenc si que la domna moric, & en Barals lo maritz d'ella el seingner de lui, que tant li fasia d'onor, el bons reis Richartz, el bons coms Raimons de Tolosa, el reis Amfos d'Arago; don el per tristesa de la soa domna e dels princes que vos ai ditz, abandonet lo mon e si s'en rendet a l'orde de Cistel cum sa muiller e cum dos fillz qu'el avia. e si fo faitz abas d'una richa abadia qu'es en Proensa, que a nom lo Torondet; e puois el fo faitz evesques de Tolosa e lai el moric.
Folquetz de Marseilla, si con avetz auzit, amava la moiller d'en Baral so seingnor, madomna n'Alazais de Roca Martina,... e guardava se mout qu'om nol saubes, per so qu'ella era moillier de so seingnor, quar li fora tengut a gran felonia. e la domna si sofria sos precs e sas chansos, per la gran lausor qu'el fazia d'ella. e 'n Barals si avia doas serors de gran pretz e de gran valor. la una avia nom na Laura de Sain Jolran, l'autra avia nom na Mabilia de Ponteves. abdoas estavan con en Baral. e 'n Folquetz avia tan d'amistat con amdoas que semblans era qu'el entendes en cascuna per amor. et madonna n'Alazais si creset qu'el en na Laura s'entendes e queil volgues ben, e si l'encuset el fetz encusar per motz cavalliers e per motz d'autres omes, si qu'ella li det comjat. que no volia plus son prec ni sos ditz, e que s penes de na Laura, e que de leis non esperes mais bens ni onor...

sábado, 22 de diciembre de 2018

TING GANES DE PLORÁ

Este divendres fiquem una poesía plena de doló, ham tingut que cambiá la que voliem ficá pos la triste realidat mane, la gen del Chapurriau es mol sensible en lo doló de les persones.
Juan Carlos Abella.

" TING GANES DE PLORÁ "

Avui ting ganes de plorá
y la meua alma no trove consol
ña molta gen que estem de dol
busquem consol y no lo podem trová
una bona persona mos ha dixat
y no ha segut de mort natural
li han fet coses que están fatal
un malparit la ha assessinat
en una atra dona san ensañat
en un acte de gran cobardía
que a tots mos ha fet perde la alegría
pobreta, un sadic de ella ha abusat
diuen que un home la matat
y aixo a mi me coste de creure
tantes barbaridats no les puc entendre
un home no fá esta monstruosidat
yo soc un home y dic que NO
que sempre a la dona s´ha de respetá
se les ha de protegí, mimá, y ajudá
pa que mai mes puguen tindre pó
yo soc un home que diu que NO
un home de verdat no fa cap mal
aixó sol u pot fé un animal
que ha perdut los sentimens y la raó
SÁDIC, de una dona has abusat
TRAIDÓ, t´has emportat una vida
ANIMAL, has destrossat una familia
MATÓN, a una bona dona has matat
de natros mai tindrás lo perdó
pos no pots se pijó persona
que mai trovos una hora bona
eres escoria, eres lo pijó
un angelet ha pujat al sel
en mol doló lo ham despedit
lo nostre cor mol ha sufrit
una atra llum tenim allá adal
ADEU, A UNA DONA VALENTA
ADEU, A UNA CHICA LUCHADORA
ADEU, A UNA PARELLA ENAMORADA
ADEU, A UNA FAMILIA FELÍS.

TING GANES DE PLORÁ

Este divendres fiquem una poesía plena de doló, ham tingut que cambiá la que voliem ficá pos la triste realidat mane, la gen del Chapurriau es mol sensible en lo doló de les persones.
Juan Carlos Abella
" TING GANES DE PLORÁ "
Avui ting ganes de plorá
y la meua alma no trove consol
ña molta gen que estem de dol
busquem consol y no lo podem trová
una bona persona mos ha dixat
y no ha segut de mort natural
li han fet coses que están fatal
un malparit la ha assessinat
en una atra dona san ensañat
en un acte de gran cobardía
que a tots mos ha fet perde la alegría
pobreta, un sadic de ella ha abusat
diuen que un home la matat
y aixo a mi me coste de creure
tantes bardaridats no les puc entendre
un home no fá esta mostruosidat
yo soc un home y dic que NO
que sempre a la dona s´ha de respetá
se les ha de protegí, mimá, y ajudá
pa que mai mes puguen tindre pó
yo soc un home que diu que NO
un home de verdat no fa cap mal
aixó sol u pot fé un animal
que ha perdut los sentimens y la raó
SÁDIC, de una dona has abusat
TRAIDÓ, t´has emportat una vida
ANIMAL, has destrossat una familia
MATÓN, a una bona dona has matat
de natros mai tindrás lo perdó
pos no pots se pijó persona
que mai trovos una hora bona
eres escoria, eres lo pijó
un angelet ha pujat al sel
en mol doló lo ham despedit
lo nostre cor mol ha sufrit
una atra llum tenim allá adal
ADEU, A UNA DONA VALENTA
ADEU, A UNA CHICA LUCHADORA
ADEU, A UNA PARELLA ENAMORADA
ADEU, A UNA FAMILIA FELÍS.

jueves, 20 de diciembre de 2018

Estudies una carrera


Estudies una carrera.
Fas unes opossisións.
Per a conseguí les teues metes te dixes la sang, suó, llágrimes, mil hores de son y alguna que atra dioptría.
Te criden per a cubrí una baixa a un poble que ni saps situá al mapa.
Es sol per a una sustitussió temporal y te agarre mol llun.
Pero es una bona notíssia.
¿Qué collóns? ¡Es una gran notíssia!
Y ton pare obri una botella de vi per a selebráu.
Y ta mare escomense a tráure la roba de hivern.
Y tú tens una miqueta de temó perque eixí de la teua zona de confort y la teua terreta sempre acollone, pero tens cla que tens que anáy, que nessessites escomensá a adquirí experiénsia professional, traballá "de lo teu", llaurát un futuro, "embutí lo cap" an algún puesto.
Trobarás a faltá al teu novio, pero ell entén que tens que anáten per a créixe professionalmen y te apoye per a que u fáigues, encara que sap que te añorará mol.
Bueno, no passe res, tos voréu los caps de semana, tos abrassaréu en mes ganes y la verdat, te fa ilusió conéixe lo teu nou destino per a enseñálay cuan víngue a vóret.
Y lo día que ten vas ta mare te fique fiambreres a una bossa, insistíx en que no íxques de casa sense bufanda y te diu bastantes vegades que la cridos cada día.
Y a ton padre li cau una llagrimeta mentres veu cóm sen va de casa la seua chiqueta per a guañás les llentíes.
Y ta yaya te done un billet mol ben doblegadet com si fore de contrabando.
"Venga, yaya, no fáe falta".
"A callá, prénlo, sagaleta!".
Y ten vas.
Poble nou.
Pis nou.
Traball nou.
Compañs nous.
"Hola, soc Laura, encantada".
Descubríxes aon está lo forn de pa mes prop de casa. Als teus veíns los escomense a soná la teua cara. Crides a la teua família cada día per a contáls les teues noves aventures y adornes la nevera en una foto aon lo teu chic te está donán un beset a la galta.
Y una tarde consevol íxes a fé deport y te cruses en un psicópata, un degenerat, un depredadó sexual, un assessino, un sádic...
Y un desconegut acabe en lo mes valiós que teníes: la teua vida. Y perdénla u perts absolutamen tot.
Lo teu novio no ballará en tú a la vostra boda.
Tons pares no sirán los yayos de tons fills.
Les teues amigues no podrán paí este sensesentit.
Ta yaya no se perdonará may habé viscut mes que tú.
Y tots passarán lo que los quede de vida preguntánse per qué no te van impedí que asseptares eixe traball, per qué te van animá a anáten al puesto aon te han tret la vida.
Sisquera que may mes dingú tingue que aná pel carré en temó, mirán cap atrás, aligerán lo pas perque algún extrañ ronde prop.
Ojalá no te haguere passat aixó, Laura.
Ni a tú ni a dingú.
Descansa en pau...


Estudies una carrera, Laura Luelmo
Laura Luelmo

Original en castellá, no sé lo autó :

“Estudias una carrera.
Haces unas oposiciones.
En tus metas te dejas sangre, sudor, lágrimas, mil horas de sueño y alguna que otra dioptría.
Te llaman para cubrir una baja en un pueblo que ni siquiera sabes situar en el mapa.
Es sólo para una sustitución temporal y te pilla bastante lejos.
Pero es una buena noticia.
¿Qué coño?
¡Es una gran noticia!
Y tu padre abre una botella de vino para celebrarlo.
Y tu madre empieza a sacarte la ropa de invierno del altillo.
Y tú tienes un poco de miedo porque salir de tu zona de confort siempre acojona, pero tienes claro que te quieres ir, que te tienes que ir, que necesitas empezar a adquirir experiencia profesional, trabajar "de lo tuyo", labrarte un futuro, "meter la cabeza" en algún sitio.
Vas a echar de menos a tu novio, pero él entiende que tienes que irte para crecer profesionalmente y te apoya para que lo hagas, pese a que sabe que va a añorarte muchísimo.
Bueno, no pasa nada, os veréis los fines de semana, os cogeréis con más ganas y a decir verdad te hace ilusión conocer tu nuevo destino para enseñárselo cuando vaya a verte.
Y el día que te vas tu madre te mete tuppers en una bolsa e insiste en que no salgas de casa sin bufanda y la llames cada día.
Y a tu padre se le cae una lágrima mientras ve cómo su niña se va de casa para ganarse las lentejas.
Y tu abuela te da un billete muy bien dobladito como si fuera de contrabando. "Anda ya, abuela, no hace falta". "Te callas y lo coges, niña".
Y te vas.
Pueblo nuevo.
Piso nuevo.
Trabajo nuevo.
Compañeros nuevos.
"Hola, soy Laura, encantada".
Descubres dónde está la panadería más cercana, a tus vecinos les empieza a sonar tu cara, llamas a tu familia cada día para contarles tus nuevas aventuras y adornas el frigorífico con una foto en la que tu chico te está dando un beso en la mejilla.
Y una tarde cualquiera sales a hacer deporte y te cruzas con un psicópata, un degenerado, un depredador sexual, un asesino, un sádico...
Y un desconocido pone fin a lo más valioso que tenías: tu vida.
Y perdiéndola a ella lo pierdes absolutamente todo.
Tu novio no bailará contigo en vuestra boda.
Tus padres no serán abuelos de tus hijos.
Tus amigas serán incapaces de procesar este sinsentido.
Tu abuela no se perdonará jamás haberte sobrevivido.
Y todos pasarán el resto de sus días preguntándose por qué no te impidieron que aceptaras ese trabajo, por qué te animaron a irte al sitio donde te quitaron la vida.
Ojalá nunca nadie tuviera que ir por la calle con miedo, mirando hacia atrás, aligerando el paso por la cercanía de un extraño.
Ojalá no te hubiera pasado esto, Laura.
A ti ni a nadie.
Descansa en paz...”