Mostrando entradas con la etiqueta Franses. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Franses. Mostrar todas las entradas

domingo, 11 de octubre de 2026

Bernart Arnaut de Moncuc. Er quan li rozier

Bernart Arnaut de Moncuc.

Bernart Arnaut de Moncuc. Er quan li rozier

2701.

Er quan li rozier
So ses flor ni grana,
E'l ric menuzier
An cassa per sana,
M'es pres cossirier,
Tan me platz lor tensa,
De far sirventes;
Car en viltenensa
An tot bon pretz mes.
Ecar mai
Me ten gai
Amors que no fai,
E'l bel temps de mai;
Eras soi gai, cui que pes, 
Tals joi m'es promes.

Man caval corsier 
Veirem vas Tarzana,
E vas Balaguier,
Del pros rei que s vana
Qu'a pretz à sobrier.
Venra ses falhensa
Lai en Carcasses;
Mas ges gran temensa
Non an li Franses.
Mas ieu n'ai
De vos sai,
Domna; que m'esglai 
Lo desir qu'ieu n'ai
Del vostre bel cors cortes, 
Complit de totz bes.
El l'armat destrier,
Ausberc, lansa plana
E bon bran d'acier,
E guerra propdana,
Pretz mai que lebrier
Ni brava parvensa,
Ni patz en qu'om es
Mermatz de tenensa,
Baissatz e sotz mes.
Ecar sai
Pretz verai
En vos, cui aurai,
Domna, o'n morrai,
Pretz mai car m'es en defes
Que s'autra m'agues.

Be m plazo l'arquier
Pres la barbacana,
Quan trazo'l peirier
E'l mur dezenvana;
E per mant verdier
Creis la ost e gensa.
E volgra l plagues
Lai al rei Engles,
Com mi plai
Quan retrai
Co m'avetz ab jai, 
Domna joven, sai,
E de beutat pretz conques, 
Que nous en falh res.

Et agra entier 
Pretz, cui quecx soana, 
S'ab aital mestier 
Crides sai: Guiana! 
E fera'l premier
L'onrat coms valensa; 
Quar sos sagels es 
De tan breu legensa, 
Qu'ieu non o dic ges. 
Mas dirai 
Que ab glai
Amors ai.
Domna, que farai? 
Si ab vos no m val merces 
O ma bona fes. 
Senhor gai 
E verai,
Que 's sap de tot plai 
Onrar, qu'ieu o sai, 
De Tolzan e d'Agenes,
Malgrat dels Frances.

miércoles, 18 de octubre de 2023

XXXIII, Ja no vuelh do ni esmenda (Bernard de Rovenac)

XXXIII.


Ja no vuelh do ni esmenda

Ni grat retener

Dels ricx ab lur fals saber,

Qu' en cor ay que los reprenda

Dels vils fatz mal yssernitz;

E no vuelh sia grazitz

Mos sirventes entr' els flacx nualhos,

Paupres de cor et d' aver poderos.


Rey Engles prec que entenda,

Quar fa dechazer

Son pauc pretz per trop temer,

Quar no 'l play qu' els sieus defenda,

Qu' ans es tan flacx e marritz

Que par sia adurmitz,

Qu' elh reys franses li tolh en plas perdos 

Tors et Angieus e Normans e Bretos.


Rey d' Arago, ses contenda,

Deu ben nom aver

Jacme, quar trop vol jazer;

E qui que sa terra s prenda,

El es tan flacx e chauzitz

Que sol res no y contraditz;

E car ven lay als Sarrazis fellos

L' anta e 'l dan que pren sai vas Limos.


Ja tro son payre car venda

No pot trop valer,

Ni s cug qu' ieu 'l diga plazer

Tro foc n' abran e n' essenda

E 'n sian grans colps feritz;

Pueys er de bon pretz complitz,

S' al rey frances merma sas tenezos,

Quar el sieu fieu vol heretar N Anfos.


Coms de Toloza, la renda

Que soletz tener

De Belcaire us deu doler,

S' al deman faitz lonj' atenda

Vos e 'l reys que us es plevitz;

L' enprendemen n' er aunitz,

S' ar no vezem tendas e pabalhos,

E murs fondre, e cazer autas tors.


Ricx homes, mal yssernitz,

En vey hom vostres malz ditz,

E laissera us; s' ie us vis arditz ni pros,

Mas no us tem tan que ja m' en lays per vos.


Bernard de Rovenac.

XXXIII, Ja no vuelh do ni esmenda (Bernard de Rovenac)

XXXIII.


Ja no vuelh do ni esmenda

Ni grat retener

Dels ricx ab lur fals saber,

Qu' en cor ay que los reprenda

Dels vils fatz mal yssernitz;

E no vuelh sia grazitz

Mos sirventes entr' els flacx nualhos,

Paupres de cor et d' aver poderos.


Rey Engles prec que entenda,

Quar fa dechazer

Son pauc pretz per trop temer,

Quar no 'l play qu' els sieus defenda,

Qu' ans es tan flacx e marritz

Que par sia adurmitz,

Qu' elh reys franses li tolh en plas perdos 

Tors et Angieus e Normans e Bretos.


Rey d' Arago, ses contenda,

Deu ben nom aver

Jacme, quar trop vol jazer;

E qui que sa terra s prenda,

El es tan flacx e chauzitz

Que sol res no y contraditz;

E car ven lay als Sarrazis fellos

L' anta e 'l dan que pren sai vas Limos.


Ja tro son payre car venda

No pot trop valer,

Ni s cug qu' ieu 'l diga plazer

Tro foc n' abran e n' essenda

E 'n sian grans colps feritz;

Pueys er de bon pretz complitz,

S' al rey frances merma sas tenezos,

Quar el sieu fieu vol heretar N Anfos.


Coms de Toloza, la renda

Que soletz tener

De Belcaire us deu doler,

S' al deman faitz lonj' atenda

Vos e 'l reys que us es plevitz;

L' enprendemen n' er aunitz,

S' ar no vezem tendas e pabalhos,

E murs fondre, e cazer autas tors.


Ricx homes, mal yssernitz,

En vey hom vostres malz ditz,

E laissera us; s' ie us vis arditz ni pros,

Mas no us tem tan que ja m' en lays per vos.


Bernard de Rovenac.

viernes, 13 de octubre de 2023

XVIII, Monges, digatz, segon vostra sciensa,

XVIII.


Monges, digatz, segon vostra sciensa,

Qual valon mais Catalan o Franses,

E met de sai Guascuenha e Proensa

E Limozin, Alvernh' e Vianes,

E de lai met la terra dels dos reis;

E quar sabetz d' els totz lur captenensa,

Vueill que m digatz en quals plus fis pretz es.


Aiso us sai dir, N Albert, senes faillensa,

Qual valon mais ni don ven maier bes;

Sill cui donars e bels manjars agensa,

Qu' amples vestirs porton e bels arnes,

E son ardit e feront demanes,

Sill valon mais, segon ma conoisensa,

Que ill raubador estreg, nesci cortes.


Monges, d' aiso vos aug dir gran erransa,

Que ill nostre son franc e de bel solatz;

Gent acuillens e de gaia semblansa

Los trobaretz e dejus e disnatz;

E per els fo premiers servirs trobatz; 

E podetz ben en Peitau o en Fransa 

Morir de fam, s' en convit vos fiatz.


Per dieu, Albert, mout a gran de triansa

Entr' els Franses e 'ls Peitavis honratz,

Car ill son larc e d' onrada acoindansa,

Et es tost ricx paubr' om, s' es lur privatz;

E ill vostre nut chantaran, si chantatz,

Mas ja per els non empliretz la pansa,

Si estradas o romieus non raubatz.


Monges, manjars ses gabar e ses rire,

Non pot esser fort cortes ni plazens;

E ill nostre sabon tan be far e dire

Per qu' an mais pretz de totas autras gens

Et anc Franses dejus non fo jauzens:

Leu pot esser chascus d' els bos garnire,

Qu' a lurs enfans laisson lur garnimens.


Pauc pot laissar, Albert, al mieu albire,

Apres sa mort nuils hom a sos parens,

Que, quant es vius, de sai non a que frire;

Ans, quan li faill raubars, es totz dolens:

Qu' ieu en conosc de cavaliers cinc cens

Qu' anc un non vi sobre caval assire,

Ans los pren om emblan ab los sirvens.


Albert de Sisteron et le Moine.

XVIII, Monges, digatz, segon vostra sciensa,

XVIII.


Monges, digatz, segon vostra sciensa,

Qual valon mais Catalan o Franses,

E met de sai Guascuenha e Proensa

E Limozin, Alvernh' e Vianes,

E de lai met la terra dels dos reis;

E quar sabetz d' els totz lur captenensa,

Vueill que m digatz en quals plus fis pretz es.


Aiso us sai dir, N Albert, senes faillensa,

Qual valon mais ni don ven maier bes;

Sill cui donars e bels manjars agensa,

Qu' amples vestirs porton e bels arnes,

E son ardit e feront demanes,

Sill valon mais, segon ma conoisensa,

Que ill raubador estreg, nesci cortes.


Monges, d' aiso vos aug dir gran erransa,

Que ill nostre son franc e de bel solatz;

Gent acuillens e de gaia semblansa

Los trobaretz e dejus e disnatz;

E per els fo premiers servirs trobatz; 

E podetz ben en Peitau o en Fransa 

Morir de fam, s' en convit vos fiatz.


Per dieu, Albert, mout a gran de triansa

Entr' els Franses e 'ls Peitavis honratz,

Car ill son larc e d' onrada acoindansa,

Et es tost ricx paubr' om, s' es lur privatz;

E ill vostre nut chantaran, si chantatz,

Mas ja per els non empliretz la pansa,

Si estradas o romieus non raubatz.


Monges, manjars ses gabar e ses rire,

Non pot esser fort cortes ni plazens;

E ill nostre sabon tan be far e dire

Per qu' an mais pretz de totas autras gens

Et anc Franses dejus non fo jauzens:

Leu pot esser chascus d' els bos garnire,

Qu' a lurs enfans laisson lur garnimens.


Pauc pot laissar, Albert, al mieu albire,

Apres sa mort nuils hom a sos parens,

Que, quant es vius, de sai non a que frire;

Ans, quan li faill raubars, es totz dolens:

Qu' ieu en conosc de cavaliers cinc cens

Qu' anc un non vi sobre caval assire,

Ans los pren om emblan ab los sirvens.


Albert de Sisteron et le Moine.