Mostrando entradas con la etiqueta raubatz. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta raubatz. Mostrar todas las entradas

miércoles, 14 de octubre de 2026

Cadenet. L'autrier lonc un bos folhos

Cadenet.


Florissait en 1180. Hist. génér. de Provence. T. II, p. 384.

7225.

Cadenet si fo de Proensa, d'un castel que a nom Cadenet, qu'es en la riba de Durensa él comtat de Forcalquier. Fils fo d'un paubre cavallier; e quant el era enfant, lo castel de Cadenet si fo destrutz e raubatz per la gent del comte de Tolosa, e li ome de la terra mortz, et el pres e menat en Tolsan per un cavalier qu'avia nom Guillem de Lantar; et el lo noiri en sa maison. Et el venc bos, bel e cortes, e saup ben trobar e cantar e parlar; et apres à trobar coplas e sirventes. E parti se del seingnor que l'avia noirit et anet s'en per cortz; e fez se joglar e fazia se apellar baguas. Lonc temps anet à pe desastrucs per lo mon. E venc s'en en Proensa, e nuillz hom no lo conoissia; e fes se clamar Cadenet, e comenset à far cansos bonas e bellas. En Raimonz Leugier, de dos fraires del evesquat de Nissa, lo mes en arnes et en honor: en Blancatz l'onora e l fetz grans bens. Longa sazon ac gran ben e gran honor; e pois el se rendet à l'Ospital e lai definet. E tot lo sieu faig eu saubi per auzir e per vezer.

7225.

L'autrier lonc un bos folhos
Trobei en ma via
Un pastor mot angoissos
Cantan; e dizia
Sa cansos: amors,
Ie m clam dels lauzenjadors;
Quar la dolors
Qu'a per els m'amia
Mi fai pietz que'l mia.

Pastre, lauzengier gelos
M'onron quascun dia;
E dizon qu'ieu soi joios
De tal drudaria
Don mi creis honors;
E non ai d'autre socors.
Pero'l paors
Que cil n'an seria 
Vertatz, s'ieu podia.

Senher, pos lo fol ressos
De lor gelozia
Vos platz, pauc es amoros; 
Que lor felonia
Part mans amadors: 
Qu'ieu pert midons pels trachors.
Et es errors
E dobla folia
Qui en lor se fia.

Pastre, ieu no soi ges vos;
Que'l maritz volria 
Bates midons à sazos, 
Qu'adoncs la m daria; 
Quar per aitals flors 
Las an li gelos pejors: 
Qu'ab las melhors
Ten dan vilania
Ei val cortezia.

Cadenet si fo de Proensa, d'un castel que a nom Cadenet, qu'es en la riba de Durensa él comtat de Forcalquier.

viernes, 13 de octubre de 2023

XVIII, Monges, digatz, segon vostra sciensa,

XVIII.


Monges, digatz, segon vostra sciensa,

Qual valon mais Catalan o Franses,

E met de sai Guascuenha e Proensa

E Limozin, Alvernh' e Vianes,

E de lai met la terra dels dos reis;

E quar sabetz d' els totz lur captenensa,

Vueill que m digatz en quals plus fis pretz es.


Aiso us sai dir, N Albert, senes faillensa,

Qual valon mais ni don ven maier bes;

Sill cui donars e bels manjars agensa,

Qu' amples vestirs porton e bels arnes,

E son ardit e feront demanes,

Sill valon mais, segon ma conoisensa,

Que ill raubador estreg, nesci cortes.


Monges, d' aiso vos aug dir gran erransa,

Que ill nostre son franc e de bel solatz;

Gent acuillens e de gaia semblansa

Los trobaretz e dejus e disnatz;

E per els fo premiers servirs trobatz; 

E podetz ben en Peitau o en Fransa 

Morir de fam, s' en convit vos fiatz.


Per dieu, Albert, mout a gran de triansa

Entr' els Franses e 'ls Peitavis honratz,

Car ill son larc e d' onrada acoindansa,

Et es tost ricx paubr' om, s' es lur privatz;

E ill vostre nut chantaran, si chantatz,

Mas ja per els non empliretz la pansa,

Si estradas o romieus non raubatz.


Monges, manjars ses gabar e ses rire,

Non pot esser fort cortes ni plazens;

E ill nostre sabon tan be far e dire

Per qu' an mais pretz de totas autras gens

Et anc Franses dejus non fo jauzens:

Leu pot esser chascus d' els bos garnire,

Qu' a lurs enfans laisson lur garnimens.


Pauc pot laissar, Albert, al mieu albire,

Apres sa mort nuils hom a sos parens,

Que, quant es vius, de sai non a que frire;

Ans, quan li faill raubars, es totz dolens:

Qu' ieu en conosc de cavaliers cinc cens

Qu' anc un non vi sobre caval assire,

Ans los pren om emblan ab los sirvens.


Albert de Sisteron et le Moine.

XVIII, Monges, digatz, segon vostra sciensa,

XVIII.


Monges, digatz, segon vostra sciensa,

Qual valon mais Catalan o Franses,

E met de sai Guascuenha e Proensa

E Limozin, Alvernh' e Vianes,

E de lai met la terra dels dos reis;

E quar sabetz d' els totz lur captenensa,

Vueill que m digatz en quals plus fis pretz es.


Aiso us sai dir, N Albert, senes faillensa,

Qual valon mais ni don ven maier bes;

Sill cui donars e bels manjars agensa,

Qu' amples vestirs porton e bels arnes,

E son ardit e feront demanes,

Sill valon mais, segon ma conoisensa,

Que ill raubador estreg, nesci cortes.


Monges, d' aiso vos aug dir gran erransa,

Que ill nostre son franc e de bel solatz;

Gent acuillens e de gaia semblansa

Los trobaretz e dejus e disnatz;

E per els fo premiers servirs trobatz; 

E podetz ben en Peitau o en Fransa 

Morir de fam, s' en convit vos fiatz.


Per dieu, Albert, mout a gran de triansa

Entr' els Franses e 'ls Peitavis honratz,

Car ill son larc e d' onrada acoindansa,

Et es tost ricx paubr' om, s' es lur privatz;

E ill vostre nut chantaran, si chantatz,

Mas ja per els non empliretz la pansa,

Si estradas o romieus non raubatz.


Monges, manjars ses gabar e ses rire,

Non pot esser fort cortes ni plazens;

E ill nostre sabon tan be far e dire

Per qu' an mais pretz de totas autras gens

Et anc Franses dejus non fo jauzens:

Leu pot esser chascus d' els bos garnire,

Qu' a lurs enfans laisson lur garnimens.


Pauc pot laissar, Albert, al mieu albire,

Apres sa mort nuils hom a sos parens,

Que, quant es vius, de sai non a que frire;

Ans, quan li faill raubars, es totz dolens:

Qu' ieu en conosc de cavaliers cinc cens

Qu' anc un non vi sobre caval assire,

Ans los pren om emblan ab los sirvens.


Albert de Sisteron et le Moine.